sobota 22 Lip 2017
Drukuj

Sport ludzi niepełnosprawnych

 

Ruch jest życiem.

Jest  jednym z podstawowych elementów zapewniających prawidłowy rozwój człowieka.

Stanowi on nie tylko potrzebę biologiczną, ale też podstawę prawidłowego, zdrowego życia fizycznego i psychicznego.

Uprawianie sportu kształtuje charakter i buduje wytrwałość.

 

Historia sportu ludzi niepełnosprawnych

Idea paraolimpiady i sportu niepełnosprawnych narodziła się w 1924 roku w Paryżu, tam właśnie odbyły się I Światowe Igrzyska Sportowców Głuchych.

Pierwsze igrzyska zimowe osób głuchych odbyły się w 1949r.

 

Sport okazał się skuteczną metodą rehabilitacji inwalidów II wojny światowej. Pomagał też łagodzić skutki coraz liczniejszych ofiar wypadków komunikacyjnych. Pionierską rolę odegrało w tej dziedzinie brytyjskie Centrum Uszkodzeń Kręgosłupa w Stoke Mandeville.

W 1948r. w Stoke Mandeville w Wielkij Brytanii, odbyły się zawody na wózkach, a w 1952 - igrzyska międzynarodowe.

 

Twórcą światowego ruchu paraolimpijskiego był Sir Ludwik Gutmann, lekarz z wykształcenia.

Był on założycielem i prezydentem największych międzynarodowych organizacji sportu inwalidów.

Dnia 28 lipca 1948 roku, w dniu otwarcia Igrzysk Olimpijskich w Londynie, Sir Ludwik Gutmann zorganizował zawody łucznicze na terenie szpitala w Stoke Mandeville.

Źródła historyczne przyjmują tę datę za początek zorganizowanego, światowego uprawiania sportu przez osoby niepełnosprawne.

 

W 1960 roku igrzyska odbyły się one po raz pierwszy w mieście olimpijskim w Rzymie, pod nazwą Olimpiada Niepełnosprawnych. Uczestników z 23 krajów przyjął papież Jan XXIII.