poniedziałek 20 Lis 2017
Drukuj

Kanony polskiej hipoterapii

Kanony Polskiej Hipoterapii zostały opracowane przez zespół specjalistów i zatwierdzone przez Walne Zgromadzenie Polskiego Towarzystwa Hipoterapeutycznego w 2002 roku. Słowo canon oznacza po łacinie prawidło, przepis po grecku kandn określa miarę, wzorzec. Kanony Polskiej Hipoterapii odpowiadają obu tym znaczeniom. Z jednej strony stanowią zbiór zasad, norm, reguł, nakazów - z drugiej są wzorcem, modelem do jakiego powinniśmy dążyć. Wraz z rozwojem hipoterapii w Polsce pewnym zmianom, polegającym głównie na ich uzupełnieniu, podlegają także Kanony Polskiej Hipoterapii. Najnowsza wersja Kanonów Polskiej Hipoterapii została przyjęta na Nadzwyczajnym Walnym Zgromadzeniu PTHip w Katowicach w 2007 roku.

Drukuj

Wskazania do hipoterapii

Hipoterapia może przynosić korzyści we wszystkich obszarach funkcjonowania człowieka: fizycznym, motywacyjnym, emocjonalnym, poznawczym oraz społecznym. Każda osoba niepełnosprawna, cierpiąca na jakąkolwiek chorobę czy zaburzenie może wynieść specyficzne dla siebie korzyści z zajęć hipoterapeutycznych.

 

Hipoterapii poddawane są najczęściej osoby z następującymi schorzeniami i zaburzeniami rozwoju.

  • Zespoły neurologiczne
  • Mózgowe porażenie dziecięce, konieczna samodzielna kontrola głowy i czynna pozycja siedząca pacjenta.
  • Stany po urazach czaszkowo-mózgowych.
Drukuj

Przeciwwskazania do hipoterapii

 

Przeciwwskazania bezwzględne:

  • Uczulenie na sierść, pot lub zapach konia.
  • Nie wygojone rany.
  • Nietolerancja tej formy terapii przez pacjenta, np. niepohamowany lęk.
  • Odklejanie siatkówki, wzmożone ciśnienie śródgałkowe.
  • Brak kontroli głowy w rozwoju motorycznym i czynnej pozycji siedzącej.
  • Wodogłowie bez wszczepionej zastawki.